با قلمی به رنگ سبز و با دلی به رنگ آبی می نویسم از تو که بهترینی .....

می نویسم از آن قلب مهربانت ، از آن چهره ماهت .....

می نویسم از تو که همان فرشته نجات این قلب شکسته منی .....

می نویسم از تو که برایم بهترینی عزیزم .....

با چشمهای خیس می نویسم که مرا تنها نگذار و با دلی پر غرور می نویسم که تا آخرین لحظه

نفسهایم ، هم نفس تو هستم .....

چه لحظه زیبایی بود لحظه ای که ما بهم رسیدیم و آنگاه که دست در دستان هم

گذاشتیم در کنار دریا ایستادیم و لحظه غروب خورشید را دیدیم.....   

آن لحظه را با دنیا نیز عوض نخواهم کرد 

تنها کافی است لحظه های سخت زندگی ام را با نام تو آغاز کنم آنگاه آن

لحظه های سخت برایم چه آسان می شود !

می نویسم از تو که هیچکس به زیبایی تو برایم نیست و هیچکس به جز تو لایق  

این قلب پر احساس من نیست .... !

با قلمی به رنگ سبز ، با احساسی به رنگ آبی ، با آرامش عاشقانه می نویسم از تو  

که بیشتر از همه کس و همه چیز دوستت دارم عزیزم و بر قلب پاک تو بوسه می زنم و تا ابد کنارت می مانم

اي كاش

كاش ميشد اشك را تهديد كرد ، مدت لبخند را تمديد كرد

كاش ميشد در ميان لحظه ها ، لحظه‌ي ديدار را نزديك كرد

زندگي زيباست ، نه در رويا...

بوسه زيباست ، نه براي هوس ...

پرنده زيباست ، نه براي قفس ...

دوست داشتن زيباست ، نه براي لمس كردن ، براي حس كردن ...

آري

دوست داشتن زيباست ، نه براي لمس كردن ...

يكي بود يكي نبود اون كه بود تو بودي اون كه تو قلب تو نبود من بودم

از دوستای عزیز که برای وبلاگ من نظر می دن خیلی ممنونم ولی ازتون می خوام در مورد این یکی بیشتر نظر بدین.مخصوصا خانوما...... 

قایقی خواهم ساخت

خواهم انداخت به اب .

دور خواهم شد از این خاک غریب

که در ان هیچکسی نیست که در بیشه عشق

قهرمانان را بیدار کند.

قایق از تور تهی

و دل از ارزوی مروارید

همچنان خواهم راند.

نه به ابی ها دل خواهم بست

نه به دریاها.پریانی که سر از اب بدر می ارند

و در ان تابش تنهایی ماهیگیران

می فشانند فسون از سر گیسوهاشان.

همچنان خواهم راند.

همچنان خواهم خواند.

دور باید شد دور.

مرد ان شهر اساطیر نداشت.

زن ان شهر به سرشاری یک خوشه انگور نبود.

هیچ ایینه تالاری . سر خوشی ها را تکرار نکرد.

چاله ابی حتی. مشعلی را ننمود.

دور باید شد. دور.

شب سرودش را خواند.

نوبت پنجره هاست.

همچنان خواهم خواند.

همچنان خواهم راند.

پشت دریاها شهری است

که در ان پنجره ها رو به تجلی باز است.

بام ها جای کبوترهایی است. که به فواره هوش بشری می نگرند.

دست هر کودک ده ساله شهر . شاخه معرفتی است.

مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند

که به یک شعله. به یک خواب لطیف.

خاک موسیقی احساس ترا می شنود

و صدای پر مرغان اساطیر می اید در باد.

پشت دریا ها شهری است

که در ان وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیران است.

شاعران وارث اب و خرد و روشنی اند.

پشت دریا ها شهری است.

قایقی باید ساخت

از دریچه ی چشمهایم به فراسوی آسمان مینگرم تا راهی بیابم برای پرواز.(پرواز را به خاطر بسپار پرنده رفتنی است) زمزه ای دائمی لبان خشکیده ی دختری است که در انتظار بوسه های پیاپی تو چشم به راه آمدنت دوخته است.دیگر از بی تو بودن هراس ندارم چون میدانم که هیچگاه بی تو نخواهم بود حتی هنگامی که در کنارم نیستی.تنها صدایت را میشنوم و انعکاس آنها در ذهنم ....گویی تداعی اسمی است برای یک عشق که اکنون به بی نهایت دوست داشتن رسیده است.قاصدکها دوباره آمده اند تا آغوشم را پر کنند از دل انگیزی پیام  پیامی سرشار از شادی.آری شادی  و دیگر هیچ.اکنون که در آغاز رسیدن به انتهای با تو بودن هستم گویی بالهایم را مجالی برای سکون نیست پرواز تنها خواهش بالهایی است که بیقرارند. بی قرار از پیام که آمد تا باز آشفته کند شادی را و چه بی رحمانه آشفت هرچند آن هم دلنشین است .

روزها را می شمارم برای رسیدن به اینده

با خیال عبور ثانیه ها می گذرم

گذشتن از ساعتهای بیهوده

گذر از روز های بی ارزش

رفتن عمری با سوز دل

سوز دل عشق است

عشقم فاصله...

                         و فاصله دوری است

دوری از او

                       دوری از ثانیه ها ...

                                                    ثانیه های بی کسی

کسان بی کس را کس نیست

علت بی کسی را غربت سبب نیست

نمی دانم می دانی یا نه

هنگامی که اشکهایت میل به باریدن دارند اما آن قدر سنگین که زمین طاقتش را از دست می دهد.

آسمان نگاهت چه رنگی دارد؟

نمی دانم چرا هرگاه که نگاهت حرف آمد تمام کبوترها سرود آبی سردادند؟!

آیا تمام شاعران این شهر شعرهایشان با ما قهر است که این چنین سوگوار بر سر واژهایشان نشستند؟

آیا اشکهای داغ این همه عاشق قدرت ذوب کردن یخ وجود معشوق را ندارد؟

                                                                                          نمی دانم

فقط این را می دانم که هر گاه حرف از تو می آمد تمام واژه هایم به حرمت دستهایت آبی می شوند.